Het behoud van het Hubertusduin

Uit: ‘Honderd jaar natuurlobby’. Afbeelding: Caroline de Jong

Je moet je goed oriënteren
Aanvankelijk wilde de gemeente het Hubertusduin afgraven om een bak voor de tunnel aan te brengen. Joost Gieskes was indertijd bestuurslid van de wijkvereniging Benoordenhout en was actief portefeuillehouder Groen.

Gieskes: ‘Toen we hoorden over de plannen, ben ik me onmiddellijk gaan oriënteren. Zo ben ik terechtgekomen bij het Koninklijk Instituut van Ingenieurs (KIVI) op de Koninginnegracht. Daar vond ik het boek ‘Boren van tunnels voor rail- en wegverbindingen’ (1993) en heb dat voor 50 gulden gekocht. Daarin stond bruikbare informatie over de in Nederland toen nog niet eerder toegepaste boortechniek en de kosten die daarmee gemoeid zijn. Ik heb dat boek goed gelezen en heb, gewapend met deze kennis, ingesproken bij de gemeenteraad. Mijn betoog was dat het afgraven van het Hubertusduin desastreus zou zijn voor het duinbos. In het park is er namelijk sprake van een gelaagdheid van de bodem waardoor regenwater op hogere niveaus blijft hangen. Bij afgraving zou die gelaagdheid doorbroken worden en zou van herstel geen sprake kunnen zijn. De nieuwe boortechniek zou dus veel natuurschade kunnen voorkomen.

Ik herinner me dat er toen bij de betrokken ambtenaren niet de benodigde deskundigheid aanwezig was. Dat was wel een eyeopener voor mij. Het duurde even voordat er bij de gemeente een ambtenaar gevonden was die wel kennis van zaken had.

Een extra meevaller was dat de gemeente het tracé van de tunnel later nog heeft verlengd. Door die beslissing is het Hubertusduin integraal intact gebleven.’

De Hubertustunnel begint op het terrein van de voormalige Kleine Alexanderkazerne en komt uit aan de rand van het Hubertusduin en het tracé gaat rakelings langs een woonwijk. De werkzaamheden zouden daarom ook tot veel overlast voor de bewoners leiden. Het was de eerste keer dat er een geboorde tunnel in stedelijk gebied onder bebouwing werd aangelegd en het was een primeur voor Nederland. Later is deze boortechniek ook toegepast bij de Noord-Zuidlijn van de metro in Amsterdam.

Gieskes: ‘In mijn beroepsleven was ik gewend om zaken doelmatig en systematisch aan te pakken. Het is van belang dat je begint met je goed te oriënteren. Belangenorganisaties, zoals wijkverenigingen en de AVN, moeten de beslissers danig op de huid zitten. Gelukkig doen we dat ook. En in het geval van de Hubertustunnel heeft de gemeente Den Haag naar ons geluisterd.’ Het is een goed voorbeeld van participatie.