De AVN: Honderd jaar jong en strijdbaar

Dick Ooms, voorzitter. Foto: Sander Wennekers

Onze eeuwfeestviering is een goed moment om eens uit te zoomen: hoe ging dat eigenlijk vroeger, zijn we veel veranderd, of zijn we consistent gebleven, en wat kunnen we leren van het verleden? Het schrijven van een eeuwfeestboek met een overzicht van honderd jaar AVN is een mooie manier om die vragen te beantwoorden. Een team van schrijvers is daar het afgelopen jaar enthousiast mee bezig geweest.

Mij werd gevraagd ook een bijdrage te leveren: waar staan we nu en waar gaan we naar toe? Eerst dus maar eens de voorgaande hoofdstukken gelezen. Die gaan voor een deel over een tijd die geen van ons heeft meegemaakt, maar die we toch allemaal herkennen. We schrijven 1926: Den Haag, dynamische stad die wil uitbreiden, met waardevolle natuur daar dicht omheen. Elke uitbreiding betekent onvermijdelijk een aantasting van die natuur. De nieuwe wijken zijn prachtig – die huizen zijn nog steeds erg in trek – maar de unieke, kwetsbare duinnatuur die daarvoor moest wijken was dat natuurlijk ook. Het laat de gemoederen van de stadsbevolking niet onberoerd, iedereen vindt er wat van. Dat kan zo niet doorgaan, vonden velen. De gemeente werd gek van alle meningen en bezwaren.

En zo kwam er, nota bene van de kant van de gemeente zelf, het idee om een vereniging op te richten die namens al die boze burgers de bezwaren tegen nieuwe bouwplannen naar voren zou brengen en met de gemeente in gesprek kon gaan, om te kijken hoe het anders kan. Dat werd in 1926 de AVN, en de rest is geschiedenis. Wie precies wil weten hoe dat toen is gegaan, en hoe het daarna verder ging, raad ik aan het eeuwfeestboek te kopen, fascinerend, je blijft lezen.

En nu, is er veel veranderd? Ja en nee. We zitten nog steeds op de huid van gemeentebesturen – meervoud, want geldt nu ook voor Leidschendam-Voorburg, Wassenaar en andere gemeenten rond Den Haag – maar gemeentevertegenwoordigers zitten niet meer in het bestuur van de AVN zoals in het begin. De kwetsbare duinen zijn nu goed beschermd door regelgeving – Natura 2000 – maar andere groengebieden zoals de Vlietzoom lijken vogelvrij: een afvalcluster daarin plannen gebeurt nog steeds, helaas …