‘Geen sloop maar hoop’ – Een monument van een kerkhof in Naaldwijk bedreigd
Al in 1978 stond in het kerkblad Over en Weer nadrukkelijk dat sluiting van het kerkhof níet zou betekenen dat het zou verdwijnen of verkocht zou worden. Die belofte klinkt anders dan latere uitspraken waarin werd gesproken over ruiming en het niet willen investeren in onderhoud.
Dit kerkhof is nauw verweven met de katholieke geschiedenis van Naaldwijk. Parochianen en weldoeners schonken in het verleden geld, land en goederen voor de bouw van kerk, school en begraafplaats. Sommigen financierden gebouwen, anderen schonken kunstwerken, klokken of glas-in-loodramen. Velen van hen vonden hun laatste rustplaats op dit kerkhof, er liggen ook verzetshelden.
Voor nabestaanden is het terrein nog altijd een plek van herinnering. Bezoekers vertellen hoe pijnlijk het is dat het hek vaak gesloten is. Anderen komen van ver, zelfs uit het buitenland, om graven van ouders en grootouders te bezoeken. Er zijn graven van jonge kinderen en van mensen die ooit een graf “voor eeuwig” kochten, in het vertrouwen dat deze rustplaats gerespecteerd zou blijven.
Daarnaast heeft het kleine kerkhof een belangrijke ecologische waarde. Het parkachtige karakter, de oude bomenrijen en struiken bieden leefruimte voor vogels, insecten en kleine zoogdieren. Het vormt een groene parel in een stedelijke omgeving en draagt bij aan biodiversiteit en lokale natuurkwaliteit. Het verdwijnen van deze begraafplaats zou niet alleen erfgoed en herinnering vernietigen, maar ook een waardevol -oud- stukje natuur laten verdwijnen. Het is tevens een belangrijk groene stapsteen naar groene verbindingen.
Helaas wordt het bestaan van het kerkhof nu ernstig bedreigd. Het bestuur van de parochie streeft naar verkoop van de grond, met plannen voor woningbouw als gevolg. Zo dreigt niet alleen een groene en historische plek te verdwijnen, maar ook een tastbaar deel van de katholieke geschiedenis van Naaldwijk. Om dit te voorkomen, wordt het behoud van het kerkhof door meerdere landelijke en regionale organisaties voor de rechter aangevochten. De zaak onderstreept dat het behoud van deze bijzondere plek meer is dan een kwestie van stenen en grond; het is een verdediging van herinnering, erfgoed, natuur en gemeenschap, volgens het principe van “Geen sloop – maar hoop”.






























Ontwerp, realisatie en techniek: